When is my turn?

نمی دونم چطوریه که هر وقت تصمیم میگیرم بیام یه چیزی بنویسم و ذهنم رو خالی کنم یا اینترنت بازیش میگیره یا یه اتفاقی میم افته که نمی زاره. خلاصه اینکه الان هم یه جورایی شانس آوردم. بعد از مدتها تصمیم گرفتم لپ تاپم رو تمیز کنم و الان دلم نمیاد زیاد روش تایپ کنم چون زیادی دیگه داره برق می زنه و عجیب اینکه تا بهش دست بزنی فوراً خاکی میشه... خلاصه به قولی اونوریا anyway ...

خیلی خیلی مغزم پره انقدری که حتی نمی تونه یه جمله ی معمولی فارسی رو تو خودش شکل بده. چه برسه یه زبون دیگه... هر چند حس می کنم یکم rusty شدم همه چیز قاطی پاطی شده تا این لحظه که دارم اینو اینجا می نویسم همچنان نتایج ارشد اعلام نشده و معلوم نیست که چه اتفاقی می افته البته زیاد نگرانش نیستم. اما دلیل نمیشه بهش فکر نکنم. احساس می کنم تو برزخم و دوستانِ مسئول هم که عاشق تو برزخ و یه لنگه پا نگه داشتن مردمان.

این روزها بین دو تا بندِ ایندی راک Foals , Poets of the fall روحم به اسارت اومده ولی همچنان POTF در اولویته. Foals رو هفته ی پیش آهنگ Spanish Saharaش رو گذاشتم که شرح حال من تو هر لحظه از زندگیه و باز هم anyway...

امروز از دست دوستان ناراحتم. رویا داره به بچه ی یه ماهش می رسه و خب معلومه که دیگه حتی نمی تونه تلفن دوستاش رو جواب بده. پری هم کلن ازش بیخبرم دو روزیه و هر وقت که میام نگرن بشم می بینم مشغول یه نوع مسافرت یا مهمونی و پارتی خاصه... و اگر بگم حسودیم نشده دروغ گفتم. خیلی خسته م.... از این همه انتظار و سرگردونی و اینکه نمی دونم باید فردا رو چیکار کنم و حتی ساده ترین برنامه ها مثل تمیز کردن درایوهای لپ تاپم از فایلهای بیخود و آشغال و یکمی زبان خوندن و گشتن دنبال یه کتاب خوب برای ترجمه رو هم به تعویق میندازم.

عصبیم و ناآروم و چی گفتم ؟ نگران نتایج نیستم ؟....

امسال هم لاتاری شرکت می کنم. نمی دونم شاید امسال رو بشه اگر بشه حاضرم همه چیز و همه کس رو تو یه چشم برهم زدنی ول کنم و برم. البته که بعد از یه مدت مامان رو میارم ولی دیگه خسته شدم بین این مردم و تو این کشور که هیچ برنامه ای نداره زندگی کردن... خسته شدم بسگی دیدم یکی یکی دارن پر میکشن و میرن اونور و از مزیت های نبوده و نداشته اینجا حرف می زنن...

شاید امسال دیگه سالِ من باشه، نه ؟

شاید.

دارم با یه سری روابطی کلنجار میرم. اینکه از بعضی کسا و بعضی چیزا دل بکنم. اینکه رها شم و فکر می کنم شاید با رفتن بشه کند. بشه رشته ی احساسات مزخرف رو پاره کرد و تمام ولی شاید با رفتن تنهاتر بشم...شاید نه.

چقدر سرم رو شاید ها و ممکن ها و احتمالات پر کردن.

پس کی نوبت من می رسه که زندگی کنم ؟

If what I feel is the only truth

And what I give out will make up what I'll receive

Can I still leave behind my naivete of youth?

Will I be crucified for wanting to believe?

I believe

King of the fools by Poets Of The Fall